Voor dit artikel (geplaatst in de 31e jaargang van het Droomjournaal) liet ik me inspireren door een droom, waarbij ik via een lange ondergrondse tunnel een onbekende ruimte betreed. De wereld, die ik ontdek, blijkt van een ongekende potentie en magie.
Wonder en wijsheid
Ik loop door een lange tunnel van textiel. Ik heb geen idee waar ik uitkom, totdat ik een grote tent betreed. Hier bevinden zich meerdere fantasiewezens, ze doen me denken aan de bizarre bewoners en aliens van verre Star Wars-planeten. De wezens vertellen me over hun wereld vol wonder en magie. Ze delen hun wijsheid met me: ‘Vertrouw je intuïtie, laat het onbekende toe.’ Het klinkt als een mantra, die ik al heel lang ken. Het bestaat op een dieper archetypisch niveau in mij. Ik herken het gevoel en ervaar de potentie opnieuw in mezelf, dankzij deze droom.
In een andere droom verschijnt er een beeld van mensen, die in een soort textiele omhulling liggen, wat me doet denken aan een kunstproject van mij met de titel : The Collapse (*). In het Collapse-project herinner ik toeschouwers en gasten aan de mogelijkheid van een (al of niet begeleide) inzinking om bij te tanken en op te laden. In de droom blijkt ook een extraterestrial (ET) in zo’n omhulling te liggen. Zij lijken allemaal in een soort trance te verkeren, iets wat ik met The Collapse ook beoogde.
Nu ik dit opschrijf komen er meerdere dromen terug in mijn herinnering, dromen waarbij ik via een ondergrondse tunnel of grot een andere ruimte betreed. Dromen die soms beangstigend zijn, omdat het een doorgang of oversteek naar onbekende vertes betreft. StarWars en het ET-wezen lijken daarmee verband te houden. Ik herinner me nu ook een lucide droom, waarbij aliens samenkomen naast de slaapcabine, waar ik slaap. De aliens lijken een bijeenkomst te hebben naast deze cabine. Ik treed uit mijn lichaam om ze te observeren. Ik ben gefascineerd maar ook angstig.
De droom verder dromen
Door dergelijke dromen voel ik me uitgedaagd om nader onderzoek te doen. Droomwerk betekent voor mij dan ook altijd een avontuur. Ik besluit in ieder geval de droom, waarbij ik een tunnel van textiel doorloop en in een enorme tent uitkom, opnieuw te betreden. Ik wil de droom namelijk verder dromen. De reden daarvoor is dat deze droom me enorm inspireert. Bovendien werd er iets in me aangeraakt, wat ik herken als het veld van potentie. Ik ken het gevoel van de fases waarbij ik mezelf terugtrek in mijn atelier om nieuw werk te maken of inspirerende ideeën, die ik al had, uit te werken. De wezens in de tent herinneren me aan deze potentie, dit oneindige veld van mogelijkheden voorbij tijd en ruimte. Deze ruimte, waar de god Kairos heerst, te betreden en te ervaren, is voor mij altijd opnieuw een wonder. Nu ik een paar dagen vrij ben om nieuw werk te maken bevind ik me in de ideale situatie om mezelf langere tijd onder te dompelen.
Ik keer alvast terug naar het ingesproken bericht over de droom. Om nog meer inspiratie op te doen verzamel ik informatie en afbeeldingen over de Star Wars-films. Star Wars kent een gigantisch spectrum aan planeten, sferen, wezens en culturen. Sommige planeten zijn druk, bevolkt en dynamisch, andere doen me denken aan Pandora uit de film Avatar. Ik geniet met volle teugen van deze Star Wars input en laat me daarin wegzakken. Kairos neemt me over, een zaligheid.
Ga je mee ?
Bijna als vanzelf land ik in de hypnagoge fase, de fase tussen waken en slapen. Ik bevind me al snel in de tunnel. De tunnel is niet langer van textiel, maar van aarde en steen. Het ruikt aards. Ook is deze tunnel veel groter en donkerder dan die in mijn droom. Het is spannend om hier te lopen en de sfeer te proeven van een ondergrondse ruimte, die me naar onbekende vertes voert.
De tent lijkt gesloten, ik duw een flap opzij en blijf aarzelend bij de ingang staan. Een oude dame in een lang gewaad komt naar me toe. Ik herken haar als Maguma/Gumama, een zeer oude wijze vrouw, die me ook al eens gidste tijdens eerdere trancereizen. Een diep gevoel van vreugde en herkenning welt in me op. Ze omhelst me en voert me mee naar een groot venster, dat zicht geeft op het heelal. Hier zitten we zwijgend samen. Ik vergaap me aan de kosmos en blijf kijken, totdat Gumama me vraagt om met haar mee te lopen.
Ze leidt me naar een cirkel op de aarden vloer, we gaan er beide in staan. Ze drukt op een knop, waarna we verder de diepte in zoeven, althans, die indruk heb ik. Pas nu komen we uit bij de tent, alhoewel, het kan ook een immense holle boomstam zijn. We gaan een prachtige hoge lichte ruimte binnen, die er heel organisch uit ziet. Het is hier zo wonderlijk, zo prachtig, zo anders, ik heb er geen woorden voor.
Overwhelming
Verschillende groepjes en eenlingen zie ik door de ruimte gaan, staan of boven de grond zweven op een soort van hoverboard. Sommige lijken op eigen kracht te leviteren, ik zie een aura van regenboogkleuren om hen heen. Sommige wezens lijken op StarWars figuren, waaronder krijgers en elfen, andere lijken meer engelachtig en ook zie ik wezens van macht in prachtige kledij met rijkelijk versierde hoofdtooien. Als ik omhoog kijk zie ik zwevende objecten en een soort luchtballons, die steeds hoger klimmen en uit het zicht verdwijnen. Soms schiet er iets door de enorme gewelfde ruimte, ik meen een draak te herkennen, later zie ik een dolfijn. Ik ben zo enorm onder de indruk, dat ik bevangen raak. Het duizelt me, het is te ‘overwhelming’.
Magumma merkt het, ze wenkt twee wezens in een soort organische ruimtepakken, die nu op haar toekomen. De wezens hebben een lange nek, die als een slurf vooruit steekt. Hun vreemde gelaat en leerachtige lange vingers schrikken me af. Hun uitstraling getuigt echter van diep respect en wijsheid. We lopen gezamenlijk naar een cocon-achtige space, een kleine intieme ruimte, waar een warm amberkleurig licht schijnt. Hier is het stil en vredig. Ik voel me direct op mijn gemak. Ik mag gaan liggen, terwijl zij om me heen gaan zitten. Ik voel dat ik een soort healing krijg. Al snel kom ik tot rust en ervaar een diepe ontspanning. Dan verschuift het perspectief en krijg ik beelden te zien van een vreemde planeet. De planeet doet me denken aan Pandora. Er zijn echter verschillen, ik zie namelijk prachtige zwevende eilanden en glimmende bollen met een soort glazen vensters.
Ithor herinnert me
Ik word wakker uit de droom en kijk om me heen naar de vertrouwde ruimte van mijn slaapkamer. Verderop in de dag kom ik erachter dat ik beelden van Ithor, een van de vele planeten uit de Star Wars episode, zag. Op Ithor bestaat er nog veel ongerepte natuur, grote oerwouden bedekken het oppervlak van deze planeet. De Ithorians zijn pacifistisch en beschermen de natuur, die voor hen heilig is. Ze maken gebruik van zeer geavanceerde ecologische technologieën. De glimmende bollen zijn -zo lees ik- drijvende steden. Deze steden zijn gebouwd om de natuurlijke ecologie niet te verstoren. Elke stad word geleid door een sjamaan, die the Force heeft leren hanteren en daar toegang toe heeft.
Als ik enkele afbeeldingen van de bewoners zie, herken ik ze uit mijn droom. Mijn hart springt op, ik voel me direct verwant met hen. Ik wil naar Ithor en weet dat ik welkom ben.
(*) The Collapse : voor nadere informatie over dit project en mijn visie daarachter, zie: The Collapse
Francis-ca te Brake, Shelter36.nl / Pact23.com
Deventer, september 2026